In een agentuurovereenkomst verleent de ene partij (de principaal) aan de andere partij (de handelsagent) de opdracht tegen een beloning te bemiddelen bij de totstandkoming van (koop)overeenkomsten. De handelsagent haalt klanten binnen, maar gaat niet zelf de (koop)overeenkomsten aan.

De overeenkomst die door de bemiddeling van de handelsagent tot stand komt, wordt gesloten tussen de klant en de principaal. De handelsagent verkoopt dus niet voor eigen rekening en risico, maar ontvangt een provisie over (een deel van) de door hem gerealiseerde omzet van de principaal.  

De definitie van een agentuurovereenkomst staat in Artikel 428 lid 1 boek 7 van het Burgerlijk Wetboek

De agentuurovereenkomst is een overeenkomst waarbij de ene partij, de principaal, aan de andere partij, de handelsagent, opdraagt, en deze zich verbindt, voor een bepaalde of onbepaalde tijd en tegen beloning bij de totstandkoming van overeenkomsten bemiddeling te verlenen, en deze eventueel op naam en voor rekening van de principaal te sluiten zonder aan deze ondergeschikt te zijn.

Verschil agentuurovereenkomst en bemiddelingsovereenkomst?

Een agentuurovereenkomst is altijd een bemiddelingsovereenkomst, een bemiddelingsovereenkomst is niet altijd een agentuur-overeenkomst. Het verschil zit in de intentie van de samenwerking. Bij de agentuurovereenkomst hebben de principaal en de handelsagent de intentie een samenwerking aan te gaan voor een langere tijd.

Verschil agentuurovereenkomst en arbeidsovereenkomst?

Meest kenmerkende verschil met de arbeidsovereenkomst is dat in de agentuurovereenkomst het element van de gezagsverhouding ontbreekt. Een handelsagent kan namelijk zelf beslissen hoe hij zijn werkzaamheden uitvoert, terwijl bijvoorbeeld een werknemer is gebonden aan de aanwijzingen van zijn werkgever. De handelsagent ontvangt wel een vergoeding, maar is niet in dienst van de principaal.